
Tym razem trochę więcej fotek. Tak lubię las we Wrzeszczu, że nie wiedziałam co wybrać... Zdjęcie powyżej jest jedynym nie mojego autorstwa. Ja za to umiejętnie wtapiam się w zieleń drzew.
Oko to cud przyrody, pozwala dostrzec ogromne góry i maleńką mróweczkę. Czasem jednak chciałoby się utrwalić obrazy na dłużej lub pozwolić innym spojrzeć twoimi oczami. Właśnie Szklane Oko aparatu fotograficznego mi na to pozwala.
Piękne zdjęcia, uwielbiam te majestatyczne buczyny. Kojarzą mi się oczywiście ze spacerami z czasów studenckich, może to dlatego.
OdpowiedzUsuń